Onderzoekt en verzamelt de geschiedenis van werk, werkenden en arbeidsverhoudingen wereldwijd

Nienke van Hichtum

Nienke van Hichtum (1860-1939) is het pseudoniem van Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer.
In 1888 trouwde zij met de Friese politicus Pieter Jelles Troelstra (1860-1930), de leider van de Nederlandse sociaal-democraten van 1894 tot 1925. Het huwelijk tussen Nienke en Pieter Jelles werd in 1906 ontbonden.
Nienke van Hichtum schreef talloze kinderboeken, zoals het populaire boek Afke's Tiental. Ze is voor veel oudere mensen een schrijfster geweest die hun onbezorgde kinderjaren in herinnering heeft gebracht. Voor de kinderen van nu is ze de schrijfster van gezinsverhalen, die hen een gevoel van veilige geborgenheid geven – een tegenwicht tegen het leven in onze harde, welvarende maatschappij.
Over Pieter Jelles Troelstra en Nienke van Hichtum werd in 2001 een zeer succesvolle Nederlandse bioscoopfilm uitgebracht: Nynke.

In 2001 verwierf het IISG via de 'Stichting Onderzoek AJC' twee brieven van haar gericht aan Tom van Maanen, tot voorjaar 1934 voorzitter van de afdeling Hilversum van de AJC (zie AJC-archief - inventarisnummer 1032). De brieven vormen een mooie aanvulling op de drie reeds aanwezige brieven van Sjoukje Troelstra Bokma de Boer in het hier aanwezige en overigens zeer uitgebreide archief van Pieter Jelles Troelstra.

Fragment uit de brief van 7 November 1935:

Beste Tom!
Wat heb je wel gedacht, dat ik je niet eerder kwam bedanken voor de mooie foto's en de niet minder mooie bladeren van de Paasheuvel ! [het natuurgebied waar de jonge Nederlandse socialisten samenkwamen] Beide deden me zo echt veel pleizier – en je hartelijke briefje niet het minst! Ik dank je hartelijk voor alles! De bladeren zal ik op een grijs passe-partout-je zien te plakken, zodra ik dat bemachtigen kan. Ze liggen nu naast me op een zwart papier en ik verheug me er elke dag over. De foto's heb ik helaas nog niet goed kunnen gebruiken, daar mijn ogen pas de malle kuur hebben uitgehaald om pijn te gaan doen en gedeeltelijk het werk te staken – die lelijkerds! Die moesten rust hebben en dit was dan ook de reden, waarom ik je niet dadelijk kon schrijven. Nu gaat ‘t wel zo'n beetje, maar ik moet nog oppassen. Lastig hé – zo'n hindernis op eens! En dat, als vier van je boeken herdrukt worden en de oude exemplaren op je tafel liggen met wit papier doorschoten, om er de verbeteringen en veranderingen op te krabbelen en – de verandering van véél woorden in de nieuwe spelling! Mijn boek was ook nog niet gehéél zóó als ik ‘t wilde hebben, maar dat heb ik maar aan den uitgever gestuurd. Die schrijft toch alles altijd eerst over per schrijfmachine, en zal dan voor mij een ‘doorslag' maken, waarin ik vrij mag krabbelen. [...] Toen je laatst weg was, kreeg ik op eens zo'n spijt dat ik zo somber tegen je gesproken had over de toestand hier. Een inzinking komt er immers bijna elke zomer, als Loosdrecht zijn magnetische werking uitoefent [...].

Dit laatste slaat op de verflauwende activiteiten van de jonge socialisten tijdens de zomer, wanneer de naburige Loosdrechtse plassen trokken. Voor sommigen zal dit ook het ontluikende naturisme aldaar hebben betekend, zoals uit het volgende onderwerp blijkt.

Tekst overgenomen uit: On the Waterfront - nieuwsbrief van de Vrienden van het IISG Issue 4 (pdf, 656 Kb).